Dlaczego eventy hybrydowe to najtrudniejszy format dla DJ-a

Format eventu hybrydowego — żywa publiczność w sali, zdalna publiczność oglądająca przez stream — stał się mainstreamem podczas pandemii i pozostał. Organizatorzy eventów oswajają się z logistyką. Technologia się poprawia. Klienci zaakceptowali, że znaczna część ich publiczności będzie zdalna.

To, co się nie poprawiło w większości przypadków, to muzyka. Eventy hybrydowe są najtrudniejszym formatem dla DJ-a, a ta trudność nie jest przede wszystkim techniczna. Jest koncepcyjna.

Dwie publiczności, jeden mikser

DJ grający na evencie hybrydowym jest w strukturalnie niemożliwej sytuacji. Publiczność w sali doświadcza dźwięku przez fizyczny system nagłośnieniowy, w konkretnym środowisku akustycznym, w którym ich ciała i sala wzmacniają to, co produkują głośniki. Zdalna publiczność doświadcza tego samego eventu przez mikrofon, enkoder, platformę streamingową, dekoder, a finalnie przez głośniki laptopa lub słuchawki.

To nie są warianty tego samego doświadczenia słuchowego. To zupełnie różne doświadczenia. To, co brzmi potężnie i pełnie w sali, przez elektronikę konsumencką często brzmi mętnie i basowo. To, co przez słuchawki brzmi ostro i klarownie, w fizycznej przestrzeni może czuć się cienkie i nieważkie.

DJ ma jedno wyjście miksu. Idzie do systemu house'owego. Cokolwiek trafia na stream, jest pochodną tego sygnału. Punkt optymalizacji dla sali to nie jest punkt optymalizacji dla streamu, a większość eventów nie ma infrastruktury, żeby obsłużyć oba jednocześnie.

Rozdarcie uwagi

Poza problemem technicznym jest jeszcze bardziej fundamentalny: dla kogo grasz?

Na normalnym evencie na żywo odpowiedź jest jasna. Dla ludzi w sali. Ich reakcja — czy są na parkiecie, czy energia rośnie, czy moment trafił — to informacja zwrotna w czasie rzeczywistym, z której DJ korzysta nieustannie. Pętla między tym, co gra DJ, a tym, co robi publiczność, jest ciasna i natychmiastowa.

Na evencie hybrydowym ta pętla jest zaburzona. Zdalna publiczność generuje feedback przez komentarze, emoji-reakcje i liczbę widzów. To wskaźniki z opóźnieniem — docierają po tym, jak moment minął, przez platformę z możliwym piętnastosekundowym delay'em. Są też jakościowo inne niż fizyczny feedback ludzi w sali.

DJ, który zwraca uwagę na stream, mniej uwagi poświęca sali. DJ skupiony na sali produkuje muzykę zoptymalizowaną pod doświadczenie, którego zdalna publiczność nie ma. Większość hybrydowych eventów tego nie rozwiązuje — po prostu liczy na to, że DJ jakoś ogarnie oba naraz.

Konieczne kompromisy

DJ-e, którzy traktują eventy hybrydowe poważnie, wypracowali konkretne podejścia do zarządzania tymi ograniczeniami. Wiążą się z realnymi kompromisami.

Więcej jasności w paśmie środkowym kosztem sub-basu. Najniższe częstotliwości słabo przechodzą przez kodowanie streamingowe. Skupienie się na paśmie środkowym sprawia, że muzyka jest zrozumiała dla obu publiczności, ale usuwa część fizycznego uderzenia, które sprawia, że live eventy czuć. Publiczność w sali to zauważa. Nie zawsze świadomie, ale parkiet nie uderza tak samo.

Zmniejszona dynamika. Miks zbudowany dla fizycznej sali może poruszać się po szerokim zakresie dynamicznym — od bardzo cicho do bardzo głośno — bo przestrzeń to akceptuje. Kodowanie streamingowe preferuje węższy zakres. Kompresja dynamiki sprawia, że stream jest bardziej równomierny, ale sala zaczyna czuć się jednorodna — jakby napięciu wyjęto powietrze.

Zarządzanie tempem. Bardzo wysokie BPM przechodzą przez konsumenckie głośniki inaczej niż przez system salowy. Fizyczne odczuwanie szybkiego tempa jest częściowo dotykowe — czujesz je tak samo jak słyszysz. Usuń element dotykowy, a tempo brzmi agresywnie, a nie energizująco. DJ miksujący pod stream odpuszcza górną granicę zakresu BPM. Tancerze w sali czują tę stratę.

Dlaczego większość hybrydowych eventów ma problem z muzyką

Praktyczny powód to budżet i infrastruktura. Właściwie obsłużony event hybrydowy wymaga dwóch osobnych feedów audio — jednego zoptymalizowanego pod salę, drugiego pod stream — z osobnymi łańcuchami przetwarzania i dedykowanym zarządzaniem. To kosztuje i wymaga kompetencji technicznych, których nie ma w większości eventowych teamów produkcyjnych.

Koncepcyjny powód jest taki, że większość organizatorów eventów nie traktuje streamu jako osobnego formatu. Traktuje go jak kamerę skierowaną na event. Założenie jest takie, że to, co dobre dla sali, jest akceptowalne dla streamu. To założenie daje wyniki akceptowalne dla sali i przeciętne dla streamu.

Dla klientów, którym zależy na zdalnej publiczności — a coraz bardziej powinno im zależeć, bo wyświetlenia streamu po evencie mogą znacznie rozszerzyć zasięg i wpływ — przeciętny stream to realna porażka, nie drobna adnotacja.

Pozycja DJ-a

DJ grający na evencie hybrydowym jest proszony o zrobienie czegoś, co format czyni strukturalnie trudnym. To nie jest wymówka dla złego wykonania. To powód, żeby wchodzić z otwartymi oczami na ograniczenia.

Właściwe podejście to wyraźna rozmowa z klientem przed eventem o tym, która publiczność ma priorytet. Jeśli priorytetem jest publiczność w sali — co zazwyczaj powinna być — stream dostaje to, co dostaje, a klient rozumie, że zdalne doświadczenie będzie okrojoną wersją. Jeśli obie publiczności mają być równie ważne, budżet produkcyjny musi to odzwierciedlić w postaci drugiego łańcucha audio i kogoś, kto go zarządza.

To, co nie powinno się dziać — a dzieje się na większości hybrydowych eventów — to cisza w tej kwestii, po której DJ próbuje obsłużyć obie publiczności przez jeden miks i wypada blado przy obu.

Eventy hybrydowe są trudne, bo to dwa różne problemy noszące to samo imię. Traktowanie ich jako jednego problemu daje wyniki, które nie zadowalają żadnego.